Debaty sejmowex907 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie wykonania art. 20 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o regulacji rynku cukru

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana posła Grzegorza Górniaka w sprawie wykonania art. 20 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o regulacji rynku cukru, przesyłam następujące wyjaśnienia.    W celu realizacji zapisów ustawy, z inicjatywy ministra skarbu państwa, w 39 spółkach przemysłu cukrowniczego (34 cukrownie, 4 spółki cukrowe i spółka handlowa Cukrownie Toruńskie SA), które na dzień wejścia w życie ustawy spełniały przesłanki określone w art. 20, odbyły się nadzwyczajne walne zgromadzenia, które podjęły uchwałę w sprawie działań na rzecz utworzenia Krajowej Spółki Cukrowej. Uchwała zobowiązuje zarządy spółek przemysłu cukrowniczego do podjęcia bez zwłoki wszelkich działań przewidzianych w przepisach prawa, a szczególnie Kodeksu spółek handlowych celem dokonania połączenia tych spółek w Krajową Spółkę Cukrową.    Zasadniczym problemem, który utrudnia, a nawet uniemożliwia rozpoczęcie procesu utworzenia Krajowej Spółki Cukrowej są postanowienia sądów wobec Śląskiej Spółki Cukrowej oraz cukrowni grupy gdańskiej (Nowy Staw SA, Malbork SA i Pruszcz SA) i grupy szczecińskiej (Gryfice SA i Kluczewo SA) o zabezpieczenie powództwa inwestora poprzez zakaz jakiegokolwiek rozporządzania akcjami przez ich dotychczasowych właścicieli.    W dniu 15 listopada 2000 r. została podpisana umowa sprzedaży 95% akcji Śląskiej Spółki Cukrowej SA inwestorowi francuskiemu - firmie Saint Louis Sucre International SAS. Jednym z warunków zawieszających zamknięcie transakcji (wpłacenie przez inwestora ceny zakupu i w zamian za to przekazanie inwestorowi odcinka zbiorowego akcji Śląskiej Spółki Cukrowej SA) jest wydanie zezwolenia inwestorowi francuskiemu na nabycie akcji Śląskiej Spółki Cukrowej SA w rozumieniu przepisów ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców.    Minister spraw wewnętrznych i administracji decyzjami nr 2/01 z dnia 5 stycznia 2001 r. oraz nr 201/A/01 z dnia 16.02.2001 r. odmówił francuskiej spółce wydania ww. zezwolenia. Jednocześnie zwrócił uwagę na konieczność złożenia przez inwestora francuskiego szesnastu wniosków na każdą z cukrowni wchodzących w skład Śląskiej Spółki Cukrowej SA, a nie jednego wniosku dotyczącego całego holdingu.    Należy zaznaczyć, że Śląska Spółka Cukrowa SA ma typową strukturę holdingową - spółka jest właścicielem 51% akcji w kapitałach zakładowych szesnastu śląskich cukrowni. Spółka o takiej strukturze holdingowej została utworzona na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 sierpnia 1994 r. o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych w przemyśle cukrowniczym.    Po uzyskaniu przez Saint Louis Sucre International SAS dwóch odmownych decyzji MSWiA, inwestor w dniu 20 marca 2001 r. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 5 stycznia 2001 r. i 19 lutego 2001 r. w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na nabycie przez Saint Louis Sucre International SAS 95% akcji Śląskiej Spółki Cukrowej SA.    Ponadto w dniu 14 lipca 2001 r. firma Saint Louis Sucre International SAS wystąpiła do sądu z pozwem o nakazanie złożenia przez skarb państwa oświadczeń woli oraz o przeniesienie własności akcji Śląskiej Spółki Cukrowej SA przez skarb państwa na rzecz SLS International SAS poprzez nakazanie wydania odcinka zbiorowego akcji Śląskiej Spółki Cukrowej SA wraz z wnioskiem o zabezpieczenie powództwa. Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 20 sierpnia 2001 r. wydał postanowienie o zabezpieczeniu powództwa poprzez zakazanie skarbowi państwa rozporządzania i jakiegokolwiek dysponowania akcjami Śląskiej Spółki Cukrowej SA. Ministerstwo Skarbu Państwa w dniu 5 września 2001 r. wystąpiło z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez NSA skargi Saint Louis Sucre International SAS na decyzje MSWiA odmawiające wydania zezwolenia na nabycie akcji spółki w ramach przepisów ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców.    Skarga francuskiego inwestora była początkowo rozpatrywana przez skład trzech sędziów NSA, którzy ze względu na jej skomplikowany charakter zdecydowali o skierowaniu zapytania do siedmioosobowego składu sędziowskiego. Sędziowie NSA w składzie siedmiu osób podjęli w dniu 24 września br. uchwałę stwierdzającą, iż zezwolenie ministra spraw wewnętrznych i administracji nie jest wymagane w sytuacji nabywania przez cudzoziemca ponad 50% akcji w spółce handlowej z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niebędącej właścicielem ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości, chociażby spółka ta posiadała ponad 50% akcji w inne spółce handlowej z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.    W dniu 7 listopada br. odbyła się ponowna rozprawa Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie trzech sędziów, którzy orzekli o uwzględnieniu skargi Saint Louis Sucre International SAS i uchylili decyzje ministra spraw wewnętrznych i administracji jako wydane bez podstawy prawnej.    W przypadku trzech cukrowni, w których 51% akcji posiada Poznańsko-Pomorska Spółka Cukrowa SA, tj. Cukrowni Gryfice SA, Cukrowni Kluczewo SA oraz Cukrowni Pruszcz SA, spółka Nordzucker AG uczestnicząca w procedurze wyboru nabywcy akcji wniosła pozew przeciwko PPSC SA, wnioskując o zobowiązanie spółki cukrowej do przeniesienia na Nordzucker AG własności 51% akcji w tych cukrowniach.    Postanowieniem z dnia 20 lipca 2001 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu zabezpieczył zgłoszone przez Nordzucker AG roszczenie o przeniesienie własności akcji poprzez zakazanie Poznańsko-Pomorskiej Spółce Cukrowej dokonywania rozporządzeń 51% akcjami w ww. cukrowni. Postanowienie sądu nie jest prawomocne z uwagi na wniesione przez spółkę cukrową zażalenie.    W dwóch cukrowniach, w których Mazowiecko-Kujawska Spółka Cukrowa posiada 51% akcji, tj. Cukrowni Malbork SA oraz Cukrowni Nowy Staw SA, spółka Nordzucker również uczestnicząca w procedurze wyboru nabywcy akcji wniosła pozew przeciwko MKSC o przeniesienie na Nordzucker AG własności 51% akcji w tych cukrowniach.    Postanowieniem z dnia 24 maja 2001 r. Sąd Okręgowy w Toruniu zabezpieczył zgłoszone przez Nordzucker AG roszczenie poprzez zakazanie Mazowiecko-Kujawskiej Spółce Cukrowej dokonywania jakichkolwiek rozporządzeń przedmiotowymi akcjami, w szczególności poprzez zakaz zbywania i obciążania akcji do momentu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie sądu jest prawomocne, co oznacza, że do momentu wydania wyroku MKSC nie może rozporządzać zabezpieczonymi akcjami.    Pierwsze posiedzenie sądu, w celu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, odbyło się w dniu 5 listopada 2001 r. Termin następnego posiedzenia sprawy sąd wyznaczył na dzień 10 grudnia 2001 r.    W tej sytuacji istnieje realne zagrożenie, że włączenie do planu połączenia spółek, o których mowa powyżej, mogłoby spowodować odmowę rejestracji Krajowej Spółki Cukrowej. Natomiast wstrzymanie się z rozpoczęciem procesu rejestracji Krajowej Spółki Cukrowej do czasu rozstrzygnięcia sporów sądowych, z uwagi na odległą perspektywę czasową, wydaje się rozwiązaniem bardzo niekorzystnym, przede wszystkim dla branży cukrowniczej.    W związku z powyższym, w celu umożliwienia sprawnego rozpoczęcia procesu utworzenia Krajowej Spółki Cukrowej, w Ministerstwie Skarbu Państwa uruchomiono prace nad przygotowaniem projektu nowelizacji ustawy.    Co do możliwości skorzystania przez pracowników cukrowni Grupy Kalisko-Konińskiej, tj. cukrowni w Gnieźnie, Zdunach, Zbiersku, Witaszycach, Gosławicach, z uprawnień wynikających z art. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych niektórych spółek handlowych z udziałem skarbu państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością skarbu państwa, uprzejmie informuję, że dnia 13 lipca 2001 r. Poznańsko-Pomorska Spółka Cukrowa SA zbyła 51% akcji cukrowni Grupy Kalisko-Konińskiej niemieckiej spółce Pfeifer & Langen z siedzibą w Kolonii. Oznacza to, że w chwili obecnej wymienione cukrownie, w których inwestor posiada ponad 50% akcji, nie spełniają przesłanek ww. ustawy.    Z wyrazami szacunku    Minister    Wiesław Kaczmarek    Warszawa, dnia 21 listopada 2001 r.