Debaty sejmowex907 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie wydłużenia terminów płatności

   Odpowiadając na interpelację panów posłów Wacława Olaka i Mariana Juśko z dnia 25 kwietnia 2000 r., przesłaną przy piśmie z dnia 4 maja 2000 r., nr SPS-0202-3869/00, uprzejmie wyjaśniam.    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (DzU z 1993 r. nr 106, poz. 482, z późn. zm.) i odpowiednio art. 14 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (DzU z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) za przychody związane z działalnością gospodarczą osiągnięte w roku podatkowym uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Z przepisów tych wynika zatem, iż w przypadku działalności gospodarczej ma zastosowanie metoda memoriałowa, zgodnie z którą przychód jest uwzględniany w podstawie opodatkowania niezależnie od tego, czy został on faktycznie w danym okresie otrzymany. W świetle tych przepisów przychody wynikające z wystawionych przez podatnika faktur niezależnie od uzgodnionego z kontrahentem terminu ich zapłaty są przychodami należnymi, które uwzględnia się przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym w dacie wystawienia faktury. Jednocześnie podatnik ma prawo do uwzględnienia w podstawie opodatkowania kosztów uzyskania przychodów w wysokości przypadającej na osiągnięte przychody.    Pragnę przy tym zauważyć, że powyższą metodę ustalania przychodów w podstawie opodatkowania w zasadzie stosują wszystkie kraje należące do Unii Europejskiej.    Kwestie poruszone przez panów posłów nie wchodzą w zakres prawa podatkowego, lecz w zakres prawa gospodarczego, które jest częścią prawa cywilnego. Tym niemniej informuję, że na jednym z posiedzeń sejmowej Komisji Finansów Publicznych odbytych w 1999 r. odnośnie do projektu owej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zgłoszony został wniosek zawierający propozycję przepisu, którego celem miało być ograniczenie możliwości ustalania terminów płatności wierzytelności na okres nie dłuższy niż 30 dni od wystawienia faktury. W konsekwencji czego na treść umów cywilnoprawnych zawieranych także pomiędzy dużymi organizacjami gospodarczymi (w tym także handlowymi) a producentami lub usługodawcami prowadzącymi małe i średnie firmy miałyby wpływ przepisy prawa podatkowego.    Uregulowanie tej kwestii w przepisach prawa podatkowego, moim zdaniem. stanowiłoby naruszenie generalnej zasady, iż prawo podatkowe nie może powodować ograniczeń w funkcjonowaniu instytucji cywilnoprawnych stosowanych także przez prowadzących działalność gospodarczą. Prawo cywilne kształtuje stosunki pomiędzy kontrahentami prowadzącymi działalność gospodarczą, a zatem prawo podatkowe nie może i nie powinno być wykorzystywane do eliminowania skutków wynikających z tytułu zawartych przez podatników umów cywilnoprawnych.    Pragnę zwrócić uwagę, że rządowy projekt ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przedłożony Sejmowi w 1999 r., pozostał bez rozpatrzenia. W 1999 r. ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych znowelizowano w trybie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, natomiast w bieżącym roku przewidywana jest nowelizacja tej ustawy w trybie komisyjnego projektu ustawy.    Przedstawiając powyższe, wyrażam nadzieję, że przekazane wyjaśnienia przyjmą panowie posłowie do aprobującej wiadomości.    Podsekretarz stanu    Jan Rudowski    Warszawa, dnia 25 maja 2000 r.